Scroll to top
© 2018, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Share

Στην εκδήλωση για την επέτειο της Επανάστασης του ΄21 στην Τούλτσεα Ρουμανίας


admin - 31 Μαρτίου 2019 - 0 comments

Ο βουλευτής Νομού Λέσβου Χαράλαμπος Αθανασίου εκπροσώπησε τη Νέα Δημοκρατία και τον Πρόεδρό της, Κυριάκο Μητσοτάκη, στις εκδηλώσεις, που πραγματοποιήθηκαν με την ευκαιρία της εθνικής μας επετείου, στις 30-31 Μαρτίου 2019 στην Τούλτσεα (Αίγησσος) Ρουμανίας, μετά από πρόσκληση της Ελληνικής Δημοκρατικής Κοινότητας της Ιζβοάρελε.

Ακολουθεί ο χαιρετισμός του βουλευτή:

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Με πολύ μεγάλη  χαρά και τιμή βρίσκομαι εδώ μαζί σας σήμερα, εκπροσωπώντας τη Νέα Δημοκρατία και τον Πρόεδρο μας τον Κυριάκο τον Μητσοτάκη, ως προσκεκλημένος της Ελληνικής Δημοκρατικής Κοινότητας της Ιζβοάρελε (Ρουμανίας).

Και νιώθω ιδιαίτερα συγκινημένος τόσο ως Έλληνας όσο και ως Νησιώτης.

Ως νησιώτης, διότι οι περισσότεροι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Αιγήσσου, τη σημερινή Τούλτσεα, ιστορικά ήταν νησιωτικής καταγωγής. Ακόμα και σήμερα, πολλοί από τους κατοίκους της περιοχής αντλούν την καταγωγή τους από τα νησιά του Αιγαίου και τα Επτάνησα. Είναι μεγάλη μου χαρά δε που με τόσους πολλούς από εσάς μοιραζόμαστε την ίδια καταγωγή, από την όμορφη Λέσβο.

Ως Έλληνας, νιώθω συγκινημένος διότι έχω την ευκαιρία να εορτάσω μαζί με τον Ελληνισμό της Ρουμανίας την επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας και μάλιστα σε μια από τις ιστορικές κοιτίδες του Ελληνισμού την περίφημο Αίγησσο, μια πόλη που ιδρύθηκε από Έλληνες Μιλήσιους τον 7ο αιώνα προ Χριστού και συνεχίζει την μακραίωνη πορεία της έως σήμερα . Η Αίγησσος και η γεωγραφική της περιοχή έχει σχεδόν αδιάλειπτη παρουσία σε όλες τις στιγμές του Ελληνισμού, από τα αρχαία χρόνια και τον μυθικό ιδρυτή της τον Αίγησσο τον Κάσπιο έως τη Ρωμαϊκή εποχή, τους Βυζαντινούς χρόνους και φυσικά κράτησε ζωντανή τη φλόγα του Ελληνισμού κατά την Τουρκοκρατία και την Ελληνική Επανάσταση.

Ακόμα και μετά την επανάσταση, όμως, η επαρχία της Δοβρουτσάς, όπου βρίσκεται η Αίγησσος, αποτέλεσε φάρο του Ελληνισμού. Δεν είναι τυχαίο πως σύμφωνα με τις πηγές του Ελληνικού κράτους, το 1880 η περιοχή κατοικούνταν από πάνω από 3.000 Έλληνες που δημιούργησαν κοινότητες πρωτοπόρες στην οικονομία, τις τέχνες και την παιδεία, τιμώντας την Πατρίδα μας.  Και το έκαναν αυτό ενώ αγάπησαν τον τόπο τους και προσέφεραν σε αυτόν, αναπτύσσοντας φιλικές σχέσεις και αγαστή συνεργασία με όλες τις υπόλοιπες κοινότητες και το ντόπιο στοιχείο. Γι’ αυτό και ιστορικές Ελληνικές οικογένειες, όπως οι Κοντόπουλοι και οι Λυκιαρδόπουλοι, τιμούνται για τη συνεισφορά τους από τους Έλληνες και τους Ρουμάνους ενώ η Ελληνική Εκκλησία του Ευαγγελισμού και η Ελληνική αίθουσα, η Sala Elena (σάλα Ελένα) αποτελούν αμάχητα τεκμήρια της Ελληνικής παρουσίας στην ευρύτερη περιοχή του Δοβρουτσά.

Και δεν μπορούμε να ξεχνάμε φυσικά την ιστορική Ελληνική κοινότητα του Ισβοάρελε, τη μικρή Ελλάδα, δίπλα στο Δέλτα του Δούναβη, που χάρη στις άοκνες προσπάθειες της η καρδιά του Ελληνισμού συνεχίζει να χτυπά αδιαλείπτως στην περιοχή, παρά τις δυσκολίες και συχνά τις διώξεις που υπέστησαν όσοι ήθελαν περήφανα να δηλώνουν Έλληνες και να ομιλούν Ελληνικά, ιδίως την περίοδο Τσαουσέσκου.

Τέτοια φαινόμενα Ελληνικής ιστορικής συνέχειας απαντώνται σε ολόκληρη την περιοχή που κάποτε αποκαλούσαν Μολδοβλαχία. Τρανά παραδείγματα ο Ελληνισμός του Ιασίου, της Κωστάντζας, του Γαλατσίου, τη Μανγκάλιας και όχι μόνο. Για αυτό και δεν προκαλεί έκπληξη πως στις Ελληνικές κοινότητες της περιοχής πρόσφορο έδαφος βρήκαν οι διδαχές του Ρήγα Φεραίου και αυτές διατήρησαν στενές σχέσεις και επηρεάστηκαν από τον Αδαμάντιο Κοραή, το Νεόφυτο Δούκα, τον Άνθιμο Γαζή, το Δημήτριο Κανταρτζή, το Λάμπρο Φωτιάδη και άλλους επιφανείς Έλληνες πνευματικούς ανθρώπους. Πολλοί από αυτούς μάλιστα έζησαν και δίδαξαν στην τότε Μολδοβλαχία.

Οι ίδιες περιοχές εύλογα, λίγο αργότερα, αποτέλεσαν προπύργια της δράσης της Φιλικής Εταιρίας, πολλοί μάλιστα Φιλικοί ταξίδευαν στο Βουκουρέστι ή το Γαλάτσι προκειμένου να μυηθούν στην Εταιρεία. Από τις Ελληνικές κοινότητες της περιοχής, αλλά και από τη γειτονική Οδησσό, προερχόταν η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του Ιερού Λόχου , της πρώτης οργανωμένης στρατιωτικής μονάδας της Ελληνικής Επανάστασης που όδευε στη μάχη τραγουδώντας το Θούριο που συνέγραψε ο Αδαμάντιος Κοραής.

Την εποχή αυτή, ηγέτης της Φιλικής Εταιρείας από τις 12 Απριλίου του 1820 ήταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, μετά την άρνηση του Ιωάννη Καποδίστρια.

Στις 20 Οκτωβρίου του 1820 πραγματοποιεί σύσκεψη των ηγετών της Εταιρείας στο Ισμαήλιο της Βεσαραβίας (το σημερινό Ισμαήλ της Ουκρανίας), όπου αποφασίστηκε η επανάσταση να αρχίσει από τη Μάνη.

Όμως στις 16 Φεβρουαρίου του 1821 ο Υψηλάντης αποφάσισε να ξεκινήσει την επανάσταση από τη Μολδοβλαχία, γιατί πίστευε ότι υπήρχαν μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, επειδή οι ηγεμόνες της περιοχής είχαν πετύχει ένα καθεστώς αυτονομίας, που δεν επέτρεπε την επέμβαση του Σουλτάνου, χωρίς τη συγκατάθεση του Τσάρου (έτσι όριζε η Συνθήκη του Βουκουρεστίου της 16ης Μαΐου 1812).

Επιπλέον, στην περιοχή αυτή, ήδη από πολλά χρόνια οι ηγεμόνες ήταν Έλληνες Φαναριώτες. Ταυτόχρονα, υπήρχε η βεβαιότητα ότι στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες θα ξέσπαγαν ταραχές εξαιτίας των ενεργειών της Φιλικής Εταιρείας και των οπλαρχηγών που είχαν αναλάβει από καιρό δράση, όπως ο Γιωργάκης Ολύμπιος, ο Σάββας Καμινάρης και ο Γιάννης Φαρμάκης από το Μπλάτσι κ.ά.

Έτσι, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης  στις 22 Φεβρουαρίου του 1821, αφού πέρασε τον ποταμό Προύθο, υψώνει τη σημαία της Επανάστασης στο Ιάσιο και δύο μέρες αργότερα, στις 24 Φεβρουαρίου του 1824, εκδίδει την ιστορική Επαναστατική Προκήρυξη, με τον τίτλο «Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος».

Η προκήρυξη καλεί όλους τους Έλληνες να ξεσηκωθούν και αναφέρεται σε όλους τους αγώνες των Ευρωπαϊκών λαών για να διώξουν τους τυράννους τους.

Αμέσως μετά, αυτός ο φλογερός πατριώτης, γιος Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και γόνου εύπορης και ισχυρής Φαναριώτικης οικογένειας, του Κωνσταντίνου Υψηλάντη γνωστός και ως ο μονόχειρος Πρίγκηψ, έφτασε στο Βουκουρέστι. Εκεί, ο Μητροπολίτης Βενιαμίν ευλόγησε τη σημαία με έμβλημα το Σταυρό και, κατά το βυζαντινό τυπικό, παρέδωσε το ξίφος στον πολιτικό και στρατιωτικό ηγέτη της Φιλικής Επαναστάσεως, ο οποίος έδωσε τη ζωή του και την περιουσία του για την πατρίδα του και πέθανε πάμπτωχος, έπειτα από μακρά φυλάκιση, με μόνη επιθυμία η καρδιά του να σταλεί την ελεύθερη Ελλάδα, όπως και τελικά έγινε.

Ο καρπός της θυσίας του ιδίου, του Ιερού λόχου αλλά και των άλλων αγωνιστών και φιλελλήνων που έλαβαν μέρος στο κίνημα της Μολδοβλαχίας έχει ανυπολόγιστη σημασία. Το κίνημα καταπνίγηκε στο αίμα στη μάχη του Δραγατσανίου, προσέφερε όμως στην Επανάσταση, που ταυτόχρονα εκκινούσε στην Ελλάδα, δύο μοναδικά δώρα, χωρίς τα οποία είναι αμφίβολο αν θα είχε επιτύχει:

Το πρώτο ήταν ο χρόνος. Το γεγονός πως οι τουρκικές δυνάμεις διασπάστηκαν και εν πολλοίς αφοσιώθηκαν στο να τερματίσουν το κίνημα της Μολδοβλαχίας έδωσε χρόνο στους αγωνιστές του Μοριά και της Ρούμελης να καταφέρουν τα πρώτα χτυπήματα στον εχθρό και να εδραιώσουν την επανάσταση.

Το δεύτερο δώρο ήταν το ηθικό υπόδειγμα. Οι θρύλοι για τη θυσία των νέων Ελλήνων του Ιερού Λόχου στη μάχη του Δραγατσανίου που πολέμησαν δίπλα δίπλα ως το τέλος, παρά τις αντίξοες συνθήκες, αποτέλεσαν την ηθική πυξίδα του Αγώνα στην ηπειρωτική Ελλάδα. Οι επαναστατημένοι Έλληνες γνώριζαν πάντα πως οι συμπατριώτες τους, στη μακρινή Μολδοβλαχία, θυσιάστηκαν για να πετύχει ο αγώνας τους. Αυτό ήταν το μέτρο της φιλοπατρίας και της ανδρειοσύνης, το οποίο όφειλαν να παλέψουν για να φτάσουν.

Φίλες και Φίλοι,

Σήμερα τιμούμε την επέτειο της Ελληνικής Επαναστάσεως και για αυτό ενθυμούμαστε τη συνεισφορά των Ελλήνων της Ρουμανίας. Και μόνο αναφέροντας όσα έως τώρα ειπώθηκαν, δεν μπορούμε παρά να ανατριχιάσουμε συναισθανόμενοι το μεγαλείο εκείνων των ανθρώπων και, σκεπτόμενοι πως είμαστε απόγονοι τους, οφείλουμε να είμαστε αντάξιοί τους.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την αποψινή σας παρουσία αλλά και για τον αγώνα που καθημερινά κάνετε για να διατηρήσετε ισχυρή την Ελληνική παράδοση στην περιοχή. Τις ιδιαίτερες ευχαριστίες μου οφείλω να απευθύνω και στους εκπροσώπους της Ελληνικής Δημοκρατικής Κοινότητας Ιζβοάρελε καθώς όλοι μας βρισκόμαστε απόψε εδώ, χάρη στην άοκνη εργασία  των μελών της κοινότητας και της αγάπης τους για την πατρίδα.

Σας ευχαριστώ

Related posts